Haendel con grasa.-
El circo mediático es lo que tiene. Su máxima es: todo vale con tal de vender. En un mundo "cuya sangre es el fluir del dinero", Allen Ginsberg creo que la segunda parte de su poema "Howl !". Por si fuera poco pende sobre nuestras cabezas un demiurgo que nos susurra la palabra mágica: esto es ARTE. Sólo nos queda decir: amén. Que conste que no me estoy refiriendo a La Publicidad. Esto es una crítica al anuncio de marras.
Ya no nos asustamos de nada: vimos como Mozart vendía afeitadoras, todo tipo de electrodomésticos. Beethoven también hizo sus pinitos. Nos sorprendió la actitud pasiva de la SGAE.
A mí, qué quieran que les diga!, la posiblemente mejor aria de la historia se transforma en un enjendro desconcertante salpicada de grasa, aceite y neumáticos con este imaginativo spot. Me resulta patético Soy un carcamal. Philippe Jaroussky habla del vínculo de este opúsculo que entronca con un surrealista Futurismo. Es "Arte!". A Jaroussky, que es el que canta,, le haría caso en cualquier situación. Le aceptaría una evocación a G. Corso, cualquier cosa....lo entendería.
Pero ayer, domingo, en el circuito de Misano, Shoya Tomizawa, de 19 años, perdió la vida. Los "responsables" apostaron por el morbo, por el "show must go on". Los responsables son los que se les ocurre misturar a Haendel con la velocidad. Los pilotos no tienen nada que ver.
Que esto sea un afectuoso memento .
Rosa Varela dijo
Gustoume este artigo. Tes razón que mesturar a música clásica cun mundo un pouco máis prosaico non ten moito xeito (ou iso che entendín), máis grazas a ese anuncio e o teu artigo desexei escoitar moitas arias de Haendel, e non cres que iso é o importante? O anuncio non o considero moi imaxinativo (ou é que non me enterei de nada) pero ás veces a publicidade fai marabillas, eu non vou ver as motos pero si escoitar a Haendel. De todos xeitos, a descuberta débocha a ti. Grazas.
9 Septiembre 2010 | 12:35 AM