A equidistancia de César Pazos Carrero.-
Isto sóo pretende ser un berro contra a intolerancia: hai que crer nas boas intenciós do Estado de Israel, cas circunstancias fixeron que rexeitara todalas resoluciós de todoslos organismos internacionais desde o momento da súa creazón, por güevos, aló por 1948.
A data non é importante. O que debemos suliñar é que se trata dunha creazón ex-novo. Antes iles non estaban ahí asentados, o menos coma donos. Que estiveran mooito antes e posto en dúbida por unha autoridade como Shlomo Sand i eu non teño nin idea. Non debemos ser cicateros na comprensión dos medios que huberon de utilizar. O fin e o cabo "si vis pacem, para bellum". Os homes, moitas veces vense obrigados a matar. Pero a salvajada do holocausto nazi obrigou o mundo a facer algo. E fazer fixo, aínda co resultado fora unha monumental cagada. Pode ser ahí certamente, onde empece a debacle do mundo presente. Pero iso xa se verá.
Unha nota histórica, mais alá das teses amenabarescas, nos dí que aló polo ano 80 dC, alí había un pobo normal que non lle gustaba ser asoballado, e se rebelou contra o Imperio, que naquel momento era romano. Levaron unha malleira. Pero si algo é admirable diste pobo e que iles asimilan os métodos que usan contra iles, para usalos despois iles contra os seus enemigos. E algo así como a asunción dun Síndrome de Estocolmo o bestia.
Hemos de crer os seus científicos esforzos para depurar as augas residuais das que se podrían aproveitar esa xente, en troula continua, que reside, porque quere, en Gaza. E perverso pensar cos israelíes lles foderon os manantiais do Golán a mala fé. Amigo César, eu si poño nunha balanza o desenrolo tecnolóxico e o desenrolo humano, pesa mais o humano. Pódesme chamar islamista radical.
Eu son dos que non aproban de que a xente non sepa que os israelíes os pocos meses de chegar os barcos con axuda humanitaria, a distribúen solícitos, entre a poboación. Eles non teñen culpa co material se escarallara no porto, por exemplo as baterías das cadeiras eléctricas, sin as cales son inservibles.
O que me gustaría ver é a cara deles, e a túa tamén, si algún día alguén os da sentado frente a un tribunal.
O que se pode constatar é que a informadores con nombres tan imparciales como os de Moisés Naim, Enrique Cymermman, lles hai que sumar outro.
Aínda que lles chamen ultraortodoxos, iles non son, para nada, fanáticos.
http://www.lavozdegalicia.es/opinion/2010/07/02/0003_8586614.htm
Xoán dijo
A verdade e de entrada pensei en respostar a tanta falsedade e terxiversación histórica. Logo díxenme. Que mais da!! Se o home é feliz así!! Ademais vese que non tes moita idea dos porques do conflito.
9 Julio 2010 | 05:51 PM