Elecciós a reitor.-
Atendendo o chamamento que facía onte Xosé L. Barreiro da necesidade de ca sociedade se inmiscuia no proceso de elección do reitor, fago a tal fín a miña pequena contribucción.
Non quero quitar punta o feito de que desta vez se presentan multitude de candidatos. Aínda que todo se vencella a crise, sería temerario. Eles non pretenden coller un choio bo. Eles só queren presidir, cos seus símbolos, todo acto no que se cante o "Gaudeamus igitur", no que amosarán espresiós beatíficas ante centos de miradas expectantes. O de reitor ten algo que ver co de papa, ai que representar moi ben. Hai que ser "Magnífico".
A ubicación da Universidade na sociedade e semellante a definición do esprito olímpico, ou mesmo do Esprito Santo, pregunta que non se contestou satisfactoriamente, o menos para mín, tras n sesudos concilios. I esto que digo non é malo. Eu son ou fun universitario, precisamente por iso teño valores que van mais alá da rendabilidade económica de un título. Ter valores é unha cousa boa, pena que non se viva deles.
Como corolario decir que xa antes de entrar eu na Universidade, fai máis de vientecinco anos, xa se decía iso dunha integración recíproca da Universidade na sociedad. Daquelas pensaba: algún día entendereino....pero sigo igual.
O día seguinte pon a prensa que da multitude de candidatos, sóo quedan dous, Casares Long e Lourenzo Fernández Prieto. Iste derradeiro nos introduce no misticismo de súpeto, perdendo personalidade galega frente a escola castelán, asegurando que o debate que está a ter lugar pretende discernir entre a "Universidade que foi e a que pode ser" que soa o "yes, we can". Non cabe dúbida que o posto de reitor é un bo trampolín para saltar o espazo público.
Mais eu sigo sin entender nada. Eu son muy prosaico. ¿Qué raios querrá decir iso?.
