El Medievo está más cerca que lo que creemos.-
Ensayo.-.-.-
El mismo día, una foto

y un texto http://s3.amazonaws.com/lcp/soydelugoynoloniego/myfiles/muros.mht
me traen a la memoria inmediata el libro de Roberto Vacca. La edición, de los años 70 del siglo pasado se titulaba "El medievo que está a nuestras puertas". O podría estar. El título es bastante claro. Él jugaba con la posibilidad de que el desencadenante de tal involución fuera una hecatombe energética. Dejando el libro a un lado, fuera una cosa u otra, esta foto confirma que la jerarquía católica está cogiendo posiciiones para una resurrección de su poder. Laa primacía del Príncipe de la Iglesia frente a los príncipes seglares es clara. Poder que llamaba alguien con más sapiencia que yo, omnímodo.
Por lo demás el libro es raro, tan raro que por necesidad tenía que ser concebido por un argentino, pero no anda muy descarriado. Para ser honestos no anda nada descarriado. Es posible.
Porque es sabido que ya se vivió una situación parecida. Sobre el año 476, surgieron miriadas de pensadores que pese a los inexorables e ineludibles hechos, les costaba digerir que el mundo romano iba a desmoronarse. Hoy es fácil hablar de final del Imperio Romano, pero de aquellas nadie lo percibió como tal, quizá porque no fue un acto. Fue un proceso. Igual podría estar pasando ahora.
Símaco, Idacio y su amigo Agustín de Hipona y el novelista Valerio Massimo Manfreddi - y muchos más- desbarraron en su momento con la más que posible caída de Roma y la incertidumbre que vendría después..el colapso social que nos invadiría al caer el ius latino. No pasó absolutamente nada.
Y eso es lo que pasa ahora. Pero de aquellas nadie se formulaba realmente la pregunta ¿y si esto se va al carallo?. Igualiño que agora, que estamos rodeados polo quencemento global, polo agotamento dos combustibles fósiles, por un mundo que xa non pode ca distribucción inxusta da riqueza ...Pero hai fe en que esto pode seguir asi, de feito vai seguir así . Co mundo sempre avanza. Igual que pensaron os contratistas - veros honestiores por un tempo- que falaban na prensa de que o prezo da vivenda nunca retrocedería. Agresiós a miña intelixencia como ísas fixeron que cerrara de súpeto o negocio. Vin claramente o futuro, que se presentaba anubado. E estamolo vendo, é un proceso. Estamos a 12-Noviembre-2009 e, pesia as reflesiós tranquilizadoras dos gobrnos levamos crise para rato. Xa verán.Unha angusta vital se apoderou das conciencias. Foi un momento tribulación total, onde urxía solventar cada un a sorte de sua ialma. Algo ata enton do que se encargaba a relixión oficial. Pero se comentou que viran a Iupiter Optimo Maximo de chea pola noite no Olimpo e a xente empezoulle a entrar o canguelo. Momento que aprovechó el catolicismo para mutatis mutandis que aquella opus dei no desaapreciera. Había que seguir con las ideas imperiales, pero cambiando algunas cosas. Todo eso puede verse en la foto, pese a que esta es presente y de lo que yo hablo pasado.
Y como no Medievo, que resumindo un pouco toda tecnoloxía se esquenceu. Que foi un momento no que se improvisaba. Non concebimos que hubera conceptos urbanísticos asentados. E falo de algo sinxelo: o concepto de praza. Hai que lembrar o fito que fixo o cerrar co Pazo de Raxoi a praza do Obradoiro o Sr Carlos Lemour, que consigue facer unha praza -por definición cerrada- nun espazo aberto. Inclusive a Fontana de Trevi responde a un cooncepto de praza medieval, onde o primeiro de todo e que non hubera sitios onde a xente se poidera amotinar. Tamén esto discurro porque un día Adolfo de Abel remarcóu cas visiós con perspectiva y gran angular que nos gusta disfrutar, tendemos a pensar que siempre las hubo. Y no. Un edificio tal como la catedral estaba rodeada de corredoiras, había balaos a esgalla que protexían unhas hortiñas as cales formaban a sua vez a tupida rede de angostas corredoiras ut supra diximus.
El tema es que el texto al hablar de los muros que vienen a ser extensiones de los autóctonos balaos y la foto conucen a una vuelta al Medievo.
Salud.-