6 Noviembre 2009
Fun a arranxar unhos asuntos o multiusos, a Cultura, a ver si la administración había resuelto algo positivo en relación a mi demanda de una pensión como creador, ou millor como protocreador, creador en ciernes o simplemente, pese a mis 46 años, promesa. Como aquel que decía en el lecho de muerte:
"y la promesa que fuí...
mengua....
mengua"
Informáronme de que habían, en efecto, resuelto. Me sorprendió que me diera un grueso libro, que era la resolución de la Administración, y que lucía en su portada sobreescritas las letras: "E tí, de qué vas?"
El caso es que un compañero de Joaquím, que ya era camarada mío en la OJE me dijo que estaba abajo, en el salón, inaugurando una exposición. Y me lo dijo con la pachorra que tienen generalmente los funcionarios, que tienen en la cara un cansancio que tan bien describió Gustave Flaubert, si bien él no se refería a los funcionarios sino a la aristocracia púnica -en Salambó-. Los funcionarios superaron oposiciones en las que competían con cientos de miles de candidatos lo que no los exime del contacto con la plebe ágrafa y túzara. No obstante el sindicato está trabajando en esto, de hecho ya consiguieron un complemento salarial por el riesgo laboral inherente a estar de cara al público.
Bajé las escaleras tras unas muchachas que iban compartiendo experiencias. De pronto irrumpieron en carcajadas y casi me arrastra el agua que brotó inesperadamente de entre las escaleras. Escaleras que después bajaba el agua en artística y refrescante cascada. Dándole al lugar un toque de arquitectura nazarí. La exposición se llamaba "Elas" . Bastante vulgar. Maiakowsky diría que había una destacada presencia se sudor obrero.
Al edificio le llama todo el mundo multiusos; y la gente debe de pensar que los que allí trabajan son una especie de políglotas, gente multifuncional que tanto arregla un roto como un descosido. Sin embargo es un mero edificio administrativo con, eso sí, múltiples departamentos. Nembargantes había mozas xeitosas que traballaban alí i esparcían olores frescos e silvestres. Lo de multiusos se le debió ocurrir a algun prócer despues de ver la peli "El político y la mediateca". Aún debe estar buscando el sgnificado del término mediateca, pero a la fuerza ha de tener algo que ver con biblioteca, con ludoteca pero también con discoteca. Con lo cual non sabemos si é un asuntio serio ou non. Confusos le llaman multi para que pensemos en la multiculturalidad en código abierto. Pero también le puede encontrar un etimologista como yo, relación con los afiadores da terra da chispa, de donde son, -casualmente de la tierra de Baltar- la mayoria de oficinistas.¿Y por qué lo digo?. Lo digo por lo de la navalla multiusos ou suíza.
Un culo prieto y bien hecho me transportó al pasado, donde todas las chicas y chicos eramos, sin pretenderlo, bellos. Cuando era estudiante en Santiago, recibía diariamente clases de femenina anatomía. Abundaban los culos altaneros, casi soberbios, y eso que no gritaban.
Saludé a muchos conocidos de los tiempos de la OJE. Sé, o intuyo, que existe una relación entre la OJE y la Conselleria de Cultura ...pero eso es un arcano impenetrable.
Pero volviendo a la exposición poco más diré. Me resultó insípida a no ser por un talle que por allí revoloteaba haciendo comentarios, repartiendo besos aquí y allá, picoteando. Como una campestre abella que me gustaría que me succionara mi néctar. Pero este detalle no guarda relación alguna con la exposición. Otero, que así se llamaba el autor es hijo del pueblo, de hecho él mismo reconoce haber nacido en un pueblo, Entonces entendí lo que de vulgar había de tener la cosa y ya sabe todo el mundo que donde yo me eduqué no se defendían esos patrones culturales. No obstante soy prudente: puede ser que los hubiera. Una joven perfectamente conjuntada, cojía canapés con tanta gracia y los mordisqueaba con tal picardía...que no me extrañó que de la mano multiocupada se le cayera un bolígrafo y otra que estaba allí, la típica estudiante que va a gorronear, se agachó para recogerlo, momento en el cual asomaron unas coloreadas bragas. ¿Qué miras?, me dijo.
Ya fuera junto a una de las esbeltas farolas se hallaba una estilizada fémina, casi una sílfide. No me pude contener; le pregunté la hora con la esperanza un poco ilusa de que surgiera algo. Pero no surgió. No obstante cuando esto pasó fui consciente de que me estaba haciendo daño la bebida y me fui. Estaba mareado.
Leí al día siguiente una nota en la prensa que anunciaba la exposición. Bajo una fotografía de Otero, que no sé si dije que era el autor. Ya ni me acordaba de haber ido a la exposición. Traté de recordar de que iba. Y aún lo sigo tratando.
servido por soydelugoynoloniego
sin comentarios
compártelo
5 Noviembre 2009
Entrecomillo el término piratas porque para mí, que soy un simple ciudadano, uds. no son piratas. Si bien es cierto que a estas alturas no podría definir el términio pirata. A mí no me vale la definición de R. L. Stevenson. Considero que el enemigo de uds es el mismo que el nuestro: gente bien vestida, trajeada, con buenos coches. Alguna de la supuesta nobleza. Ésos son piratas.
Con los pocos medios que tengo apoyo su causa, sabedor de que la voz de las autoridades es intencionadamente ditorsionadora. Son marionetas mamporreras. Por favor no las tomen en serio.
Me parece mal que vayan mercenarios armados, creo que no es lo conveniente. Les declaran la guerra. Y yo entiendo su lucha. ¿Cómo no la va entender un ciudadano-espectador, que habita próximo al Finisterre que ve como, cada minuto. pasa un barco preñado de productos tóxicos que usualmente llena nuestras costas de mierda, y el responsable es "el Azar"?. Pasan estos barcos llenos de dólares y nuestro diminuto gobierno no grava su tránsito, lo cual creo que sería de ley. También sería de ley que uds recibieran un tributo parecido. Es su competencia. Pero me hago cargo de que uds no tienen ni tan siquiera un gobierno diminuto...porque hace diez años alguien pensó que era mejor así. Que directamente no tuvieran ninguna autoridad, pues ésta podúia obstaculizar "la explotación racional de los recursos marinos", sometiéndola a aranceles, burocracias...
A nosotros a lo largo de los últimos doscientos años también esquilmaron nuestros recursos. Qué hacen ahí nuestros marineros?. Y cuando no, sepultaron toda la vida del océano con chapapote: Chapapote que fue recogido por voluntarios que padecen problemas de salud, y todo dios pasa, se desentiende.
Sres piratas, muchos admiramos a veces las actuaciones de nuestros jueces, pero en este caso es claro que, tanto ellos como el estamento militar, actuaron mal. Peor imposible, y esto lo dijo un patrón de pesca cuando se difundió la noticia de que habían apresado a dos piratas y que los traían para aquí. Es una cuestión de lógica. De xeito.
Les ruego, para mantener mis puntos de vista, que sean compasivos con esos marineros, las mujeres de los cuales salen todos los días al puerto en busca de noticias, tanto aquí como en Euskadi...como en toda la tierra. Es algo universal.
No hagan pagar a unos trabajadores por lo que les hace la oligarquía económica mundial, pues aquí también hace de las suyas. Tengan compasión con ellos, igual que nosotros comapadecemos su situación. Ya sé que son sólo palabras, pero son sinceras.
Hasta luego.
servido por soydelugoynoloniego
sin comentarios
compártelo
4 Noviembre 2009
Leemos:
Investigadores Parga Pondal, un retorno lleno de obstáculos.
«En estos momentos estoy en el paro. Y ya no soy un chaval. Tengo 41 años y, con mi vida hecha aquí, ya no me planteo regresar a Estados Unidos». A Javier Rodríguez, uno de los investigadores Parga Pondal de la Universidade de Vigo, le habían ofrecido hace cinco años un buen trabajo en la Universidad Internacional de Florida.
Montse Martínez, de A Coruña, a la que aún le queda un año de contrato, pero que ve complicado su futuro. Trabajó tres años en Alemania y cuando acabó se le ofrecieron tres posibilidades: quedarse con un nuevo contrato en Alemania, aceptar otro en Tarragona o presentarse al programa Parga Pondal en Galicia. Hizo lo último, ganó la plaza y ahora mira su futuro con incertidumbre. «Hemos cumplido todos los objetivos que querían, hemos trabajado cinco años en los que les hemos salido gratis a la Universidad y ahora nos dicen: ''Gracias bonita y te vas''. Ni siquiera nos dan la oportunidad de seguir saliéndoles gratis otros tres años más».
Manuel Leira Campos dejó atrás una estancia de seis años en Irlanda, donde el Trinity Collegue le había ofrecido un contrato en el que ganaría más del doble de lo que podría encontrar en Galicia.
Mala noticia: por falta de presupuesto, reconocidos científicos, buscados en todo el mundo e instados a dejar sus trabajos con la promesa -son científicos, lo que no los salva de pertenecer al género humano,el cual se mueve bastante por sentimientos.. y se creyeron el cuento de la buena pipa- de formar un vanguardista equipo de investigación GALEGO-. Se ven, en un horizonte no muy lejano de patitas en la calle. En las listas del paro. ¿Qué se puede esperar de un país que rechaza a sus mentes más capaces?. ¿Qué nos esperará a los demás?. Peor no pueden pintar las cosas. Vamos a quedar máis fartos de crise co lobo de besta.
Recomiendo que miren la Voz de Galicia hoy, 1-XI-2009 y lean la noticia. Por el adobo, o la vaselina, que es dicha a continuación. Es sabido que por vaselina entendemos una técnica reconocida en negocios fulleros, tales como la imposición de la democracia, et ceteris. Negocios con enjundia. Técnica cosistente en desdibujarlo todo, de hacer lo importante accesorio, y lo accesorio importante. En latín, totum revolutum...y a río revuelto ganancia de pescadores.
Al final, lógicamente, yo me he liado un poco. Sólo apunto a que cuando decimos que un debate es bizantino, no debiéramos pensar en pasado. Es una figura actual. La noticia desnuda es una tragedia, una debacle sin justificación posible. Sin justificación posible ??. No crean; raudos equipos de "expertos" que hay en toda redacción o gobierno la interpretan. Le empiezan a quitar hierro al asunto.. Son especialistas en guerra sucia, en liarlo todo ... de hecho actúan como batallones militares con el objetivo de liarlo todo para al final terminar acusando a Al- Queda, o a los talibán. Y convencen. Que son estrategas organizados se ve en las andanadas que está sufriendo Teresa Forcades, esa monja que escribe "libritos". La situación es de guerra abierta contra la verdad, contra la humana dignidad..
En este caso tienen los arrestos de, diciendo Bolonia, justificar racionalmente la medida. Cuando para mí, ferrallista pero licenciado, Bolonia me evoca necesariamente la necesidad de saber que irrumpió en la Europa del s XIII. Diciendo cosas como "un sistema educativo flexible que adelgace el parque universitario y prime la formación de grado medio en nuevas tecnologías, clave para salir de la crisis", mezclar churras con merinas.
Mientras los estudios encaminados a la eficiencia educativa se le encargue a prestigiosos -o sea caros- estudios de economistas y no a maestros la cagaremos, aparte de seguir liando el imbroglio. Entiendo que los maestros se sientan desplazados, entre padres de alumnos y la administración. Tengo algunos amigos que se dedican a la docencia y que creen en ella, esto es mi miserable homenaje. Cierto es que a la Economía se debio recurrir antes, o ésta debió irrumpir en voz alta y advertirnos de dónde nos estábamos metiendo. Pero la mayoría estaban atesorando. En ese aspecto, no se pueden colgar muchas medallas. ¿Se acuerdan cuando fanfarroneaban de que hay un controlador invisible de los mercados?.
Vamos a ver, yo me licencié en el año 87 y no tardé mucho en comprender que no iba a ser un "deseado" mercantilmente hablando. Pero asociar la Educación a la salida de la crisis es propio, y lo digo con respeto, de un pobre esquema de pensamiento . Vivo modestamente, pero de lo que siempre me pavonearé es de haber asistido con aprovechamiento a clases de, pocos pero alguno había, maestros. Y yo de ellos me acordaba cuando un hierro corrugado se me resistía. No era preciso cavilar mucho para constatar que sobrábamos universitarios. Un día desperté de mi sueño universitario y fue al no haber guantes le eché las manos desnudas a unas Doble Ts -IPN de 80- que la helada de la noche había soldado. Fue duro, teniendo en cuenta que yo no había estudiado para esto. Bueno ni para esto ni para lo otro. Yo no estudié para nada en concreto. Era importante el concepto de saber. Sólo soy el hijo de un humilde obrero que quiso que su hijo tuviera en el conocimiento de lo que pasó, una ayuda para desarrollarse. Entiendo el estudio como un desarrollo interior, que no se tiene que exteriorizar en un buen coche, en un status.
«Cumplimos los objetivos, les salimos cinco años gratis, y ahora te dicen: ''Gracias bonita, y te vas''
Se habla ahora de grados, másteres y doctorados. Con la esperanza que mentando a estos vocablos, por arte de magia se arregle todo. Pues todo es cuestión nominalista que no afecta a los universales, Todo se arreglará con unha lectura mais axeitada a realidade do país. E venme a memoria Erasmo de Rotterdan falando dos gramáticos, como unhas badaladas repicantes. I constato que seguimos na mesma.
Consigna: más F.P. y menos universidad, bases de cambio en el siistema productivo
Yo sólo llamo la atención sobre lo que dijo en el en el 73 Schumacher. Lo menciono por haberlo leído aquí - en EUMED, creo en la WEB-, no es fruto de mi particulatr erudicción. También lo repitió recientemente el Nóbel Krugman. Dín -resumindo- que se non hai cartos para educación mal vamos. Eu non sei de onde saldrán. Non teño porque sabelo. Eu, o que sei e que estou o día no pago dos meus impostos. O que teño é que esixir o Goberno que non desatenda ningun gasto social. Insisto no tráxico. Son mui teatreiro.
El día 2-XI se agrava la tragedia. ¿Por qué?. Feijoo ese co que íamos parar o despilfarro en carrozas e enchedolas é reponsable en derradeira instancia, como todos, da desfeita. Así trata de convencernos de que unha máquina que custou un millón de €uros se pare porque nun proceso de aforrar se despediu o becario que sóo el sabía operar ca máquina, a cal fai estudos sobre os gases nobles entre outras cousas. O que kera leer qué fai exactamente a máquina que me pida bibliografía.
Muchos de los que hablo renunciaron a trabajos cualificados en el extranjero tras ser reclamados en Galicia. Traballos polos cales recibían o doble e hasta o triple do salario que ían ganar aquí
- Más Formación Profesional y menos Universidad. Es, en trazos gruesos, la receta que expertos y economistas proponen en el campo educativo , dicen que se ha de realizar el esfuerzo «aumentando la proporción de jóvenes con estudios medios» e incrementando «la formación en las tecnologías de la comunicación». y pregunto: de qué nos sirve formarnos en tecnologías de la información si es ilusorio pedirle a un alumno de ESO un comentario de texto aceptable..
Denuncian que el «cuello de botella» del mercado laboral está en la educación Secundaria y la Formación Profesional, que son justamente «los niveles necesarios para los empleos que demanda el nuevo modelo económico marcado por la tecnología». O que lles decía: o final fágome un lío.
SÓO INSISTO EN QUE ESTO É UNHA TRAXEDIA.
PD: Este post é mal redactado a posta, O autor está certo que isto, o dos investigadores, anque se poda plantexar a través de supostos lóxicos -que soen ser ordenados- é unha merda, que nos fará máis ananos.
servido por soydelugoynoloniego
sin comentarios
compártelo
3 Noviembre 2009
El título puede llevar a engaños. No es un lamento, es una despedida. Basándome en la lógica biológica, que dice que la vida es VIDA precisamente porque tiene un fin. que es el morir. Lástima me dió hace más o menos cinco años cuando disconformidades económicas, o de algún otro tipo ligaron este nombre al candelero de las demandas judiciales.
Despido con este post a este actor, que no fue gran cosa. Se limitó a hacer de español casposo, reprimido -y salido-, y con toque machista, como Agustín González. Pero no sería justo. Y como este blog es de mi jurisdicicón personal, por lo que he de velar por la justicia. Siempre la labor artística estuvo acotada por "los que ordenan y mandan".
Y esto de velar quiero hacerlo con mis mejores galas, pues el recordado lo merece. Para lo cual es prioritario, mostrar parte de mis insondables conocimientos. ¿Saben lo que fue el Concilio de Trento?. Lo de Trento (1545-1553) fue un concilio teológico que impuso las directrices para el ulterior desarrollo del arte en el tiempo del contrapunto, también conocido como Arte Barroco. Pero esto lo digo yo, los Historiadores del Arte no ven la interacción del Concilio -cosa de curas- en el Arte Barrroco -cosa de artífices-. ¡¡Meapilas!!.
En este caso fue la censura franquista la que sancionó lo que se podía, o no, hacer. Y los papeles que les tocaban a los dos actores citados -a los cuales sumaría Paco Martínez Soria- no es que se pudieran hacer, es que no había propaganda mejor, es que eran unos actores fajados en el teatro universitario, que tendrían la aquiescencia de Poquelin. Hacían tanto por el país que si tal se subvencionaban sus películas. Y por eso se había que reir del turismo, había que parecer una bomba sexual, apasionado de la tauromaquia. Había que defender el producto nacional y ridiculizar lo foráneo. Era lo que había. Tristes años, en que España estaba acomplejada ... pero ellos eran sólo eso;: trabajadores. Ellos no eran el personaje. Sobre ellos no vamos a escupir.
Hablando del turismo, recuerdo una película que trataba de una especie de academia de ligones orientados expresamente a la turista, ávida de curiosidades culturales. Decía el jicho, a manera de ejemplo:
-"Monumento?, señorita. Usted si que es un monumento!!".
Es genial. Y se quedaba tan ancho.
Redacto este post consciente que mi labor tiene concomitancias con una definición del Historiador, el cual partiendo de fragmentos ha de imaginarse la totalidad de la vida de una sociedad que desapareció. Gente más preparada que yo rendirá homenaje mayor que yo haciendo referencia a su extensa filmografía, de la que yo, al azar, destaco La Cabina que nos mostraba a un López Vázquez y a un Agustín González poliédricos, y entoces entendimos que eran gigantes, pues se defendían en lo experimental. Y en el año 1972, dirigidos por Antonio Mercero. Ya digo; escribirá sobre el particular gente más preparada que yo. Yo sólo quiero dar fe de la sima que se ha abierto en mi interior.
Que descanse en paz. Él y Francisco Ayala y Claude Levy-Strauss.
Quedaría bien una foto, pero la que tengo en la cabeza no la encuentro. No sé la que tengo en la cabeza. Son muchas, ninguna en particular.
servido por soydelugoynoloniego
sin comentarios
compártelo
2 Noviembre 2009
Se cumple un mes del secuestro/retención del Alacrana, lugar de trabajo de algunos paisanos míos, polos cales sinto morriña. Para celebrarlo los piratas decidieron asaltar otro atunero, convencidos que portaría gran cantidad de ron. Pero fueron repelidos a tiros por unos mercenarios contratados como seguridad privada. Oímos esto y nos quedamos tan tranquilos. Y esto es un escenario de guerra, andan a tiros. Y en la guerra ...al final, siempre se pierde.
Dentro de 10 o 20 años sabremos con certeza la edad del pirata somalí apresado cuando se escapaban en un esquife. Un destructor de la Armada Española, corriendo grave riesgo, lo abordó. Supongo que dentro de esos años habré terminado los estudios de medicina forense. Atisbando el futuro puedo colegir que el pirata ya será mayor de edad. Entonces recaerá sobre él todo el peso de la ley. ¡Galeras!.
Volviendo al caso de ese segundo atunero, me parece oir que fue atacado porque se estaba aproximando peligrosamente a la costa!!...Nenbargantes seguía faenando.
Ese barco lo que había hecho fue saltarse a la torera las 200 millas inviolables, que el derecho marítimo internacional adjudica a cada país costero. Vamos, que son parte del país, la cual fue in va di da. Y después le llaman a ellos PIRATAS.
Pero nadie lo dice.
Si uno de los propósitos de estos piratas -con parche en el ojo y pata de palo- es denunciar ante el mundo el expolio de que están siendo objeto, en este caso lo han conseguido.
Y los piratas no son los que van chollando: son los armadores y los gobiernos. Nihil novum sub solis, como sempre vamos. De isto saben moito os ingleses, e tamén os españois.
PÁSALO!!
servido por soydelugoynoloniego
sin comentarios
compártelo
1 Noviembre 2009
Estoy de enhorabuena. Si desde Febrero tengo instalado el controlador de tráfico Xiti en este lugar, tuve que aguardar hasta hoy para superar el record de visitas, hasta ahora establecido en el més de marzo:
101 visitas este mes de Octubre, frente a 95 de Marzo, con lo cual hacen un total de 630 visitas.
¡Qué ridículo, pensarán!. Y yo les doy la razón. Es un número bajísimo de visitas. Pero yo, a mis años me importa mucho más la calidad que la cantidad. Y el contador Xiti me puede ayudar en eso. Por el tiempo invertido diariamente...y el número de entradas. Y los que fueran han estado leyendo -ignoro si releyendo-, han invertido en total casi teinta horas, y cada uno, de media hizo dos entradas. Un éxito.
Puedo decir que a alguien, a alguno, interesa un poco las cosas que a mí me comen el coco. Y puedo decir que la gente gusta cómo yo los abordo. Os confieso una cosa; con muchas de esas seiscientas treinta personas nos dimos la mano y caminamos por los decorados, ciertamente un poco cutres...como casi todo. Pero la vida es lo que tenemos. Esta vida, con sus decorados. Y sin conocernos paseamos por el bosque y evocamos al oir un pájaro al monje Ero, habitante en el siglo X del monasterio de Armenteira, que se quedo abstraído al oir el canto de un ave POR ESPACIO DE DOSCIENTOS AÑOS. También alguno se podría acordar del trino de los pájaros que, segun san Isidoro acompañan al alma hacia el paraíso. Aves que vemos pintada -scierto- en los muros de sta Eulalia de Bóveda. Beatus ille.
Desde mi yo más profundo y humilde, GRACIAS pero vuestro calor que no me convalida el asistir a las clases de retórica con Satán, soy por tanto compañero de clase de Baudelaire, Poe y unos cientos de tullidos , enfermos y borrachos. Que llevamos encima harapos y alambre de espino desprendiendo un fuerte olor a gasolina (también hay algun americano, hecho raro en un tipo que se apellida Corso). Sabemos que somos vulnerables, sensibles...por eso alguno prepara a la carrera algun cóctel Molotov. Para nosotros, el arte es acción, es un elemento desacougante, que evita sentarse como un "culo de metal pesado" sobre la realidad.
A todos los que pasais por aquí y leeis "OS KIERO".
Y ahora, ya poseído por lo sensible, algo sobre plástica

Nombre de la autora;
TeSsa Farmer.
No olvidar.
Procedencia
Birmingham. UK
Fecha de nacimiento:
1978
Estudios:
Drawing School J. Ruskin
Comentario (no descripción):
Con la amenaza del cambio climático, con todos los -istmos agotados, en un momento de zozobra económica -que influye en la creación estética-, TeSsa Farmer nos sorprende con algo nuevo, con algo con el que coexistimos desde el principio de los tiempos e, inopinadamente, no habíamos reparado en su presencia. Algo desacougante, pero inocuo: en su mundo hay hadas, seres en los que, por primera vez, creo.
Viene a continuar los estudios sobre la experiencia natural de Alberto Durero en el mundo que no vemos, pero es posibe que exista. Ya no sigo con el exámen...ya soy viejo.
Miren y disfruten. Imaginen. Compongan un pequeño cuento sobre lo que ven. Se presta. Si bien creo en la existencia de una literatura artística, no creo que su conocimiento sea conditio sine qua non para difrutar del Hecho artístico, que es lo que define precisamente la Obra de Arte. Arte es un verbo, no un adjetivo.
Me gustaría saber inglés y mandarle un mensaje de felicitación. Al no ser así, nunca sabremos el uno del otro. La verdad es que lo intenté y le hablaba cómo esta obra que cuelgo en esta página me evoca, extrañamente, a las esculturas del arco izquierdo del Pótico de la Gloria. Aquel que cuenta en esta soberbia storytelling episodios del Antiguo Testamento. Concretamente a unas figuras aprisionadas por un baquetón que Él interpreta como que las figuritas son las tribus de Israel y el baquetón la Antigua Ley, que las oprimía. Menos mal que no le dí enviado el mensaje. Pensaría ¡qué loco!.
Ya sin bromas pienso que TeSsa Farmer es consciente de que la obra de arte es el final de un proceso. En el cual si entran elementos culinarios saldrá un cocido, que puede estar riquísimo, pero el gusto estético no radica en exclusiva en las papilas gustatorias, que decíamos en el colegio. ¿¿??. No sé porque digo esto.
Joder, ya está bien de pontificar.
Noraboa TeSsa
servido por soydelugoynoloniego
sin comentarios
compártelo
26 Octubre 2009
Co da leite confírmase o que dí o profesor Bermejo Barrera -é coña, el é un intelectual universitario, ¡qué carallo lle vai importar o prezo da leite!-. Pero eu, reivindicando que posúo a licencia pertinente universitaria o interpreto en xeral. Como me peta. Dí falando de outra cousa -creo que no capitulo 7 do seu opúsculo "¿Para qué sirve a Historia de Galicia", creo que dentro dun capítulo intitulado "Historia e metafísica. Coñecemento histórico e identidade" que o que está a pasar ca agónica situazón do leite, por ceñirse a un producto, e recurrente, -e oxalá me equivoque-, estáse a convertir nunha constante que nos acompañará xeraciós....baseouse nun espexismo. Eu lle vexo similitudes co cegamento do brilo do ouro -sí, do mismo ouro que escondido nos castros ... nos quitaría da miseria- que nos fixo esquencer que somos fillos dun pobo que ten que manter "dignidade na pobreza" -isto dío el-. No que ter dúas parellas de bois para arar era opulencia.
Eu non nacín, polo que non envexo ser un vasco industrioso, nin de Santutxu -currantes- nin de Neguri -propietarios-, tampouco nacin nin envexo ser comerciante catalá, de Mataró -currantes- nin de Pedralbes -propietarios-. Pero pertenzo a un terrirrorio que a Constitución da, teóricamente, o mismo status que eses dous, aínda que sabemos que a diferenza é que o noso estatuto non se ratificou no 36.
Nembargantes no noso caso non se falaba en ningures de un concerto económico especial basado no réximen foral. A nós o termo foral non nos gustaba. Así, o noso país foi tomado polas firmas foráneas que puxeron en valor as nosas costas, mediante a explotación racional dos recursos mariños. É obvio que tales recursos estaban nas nosas costas. Nembargantes as empresas pioneiras que explotaron tal riqueza, por arte de birbibirloque eran catalans. Non fai falla decir co arte de birbibirloque é consubstancial o feito galego.
E isto dóeme porque na casa que naceu Francisco de Coto -meu pai- segue, no ano 2009- sin considerarse prioritario a esistenza dunha habitación destinada exclusivamente o baño.O meu pai fuxiu da aldea con 14 anos para ir empuxar un carretón nas minas de Villablino, e ganar un peso. A miña aldea, mal que me pese é pobre, pero pobre económicamente. Só hai unha pequena explotación que se poda chamar granxa. O cooperartivismo, a concentración parcelaria, sempre serán topos utópicos, valga a redundancia. Na miña aldea andan os coches polas mismas corredoiras que andiveron séculos os carros. Pero Paquiño de Coto fuxira de todo aquello. Pero eso non pode borrar que nacera en Cascoto, en Caborrecelle. Todo eso fixo que eu nacera na cidade, pero eso non pode borrar as raíces que teño no agro. Nacín nun Sanatorio, daquela feito excepcional. Son o típico urbanita estúpido, o que meu pai decía cando eu falaba despois de comer ben o bonito que era o campo: "sí, os Sábados e Domingos é moi bonito". O pensamento do meu pai era un lóstrego. Era listo coma unha centella. Sempre gustaba decir que el aprendera as tres reglas, pero co seu ollo de bon cubero facía unha raiz cuadrada antes que eu, que sóo me adicaba a estudar. Dixen tres reglas e dixen ben, non sabía dividir, que como saben é a cuarta regla, pero el amañábase para facelo, facendo, con ollo de buen cubero a proba, mltiplicando. Contaba as veces o estimulante que podía ser un chourizo ou unha longaniza ou un torresmo de touciño. Poesía pura. Podía ser un raposo, ou unha rapaz, por mimetismo, por imitación, pero poeta nunca se chamaría. E, nembargantes o era.
Unha vez ca miña avóa, avóa que nunca conocín, fixera unhas longanizas riquísimas, PACO non se pudo conter, daquela era un rapaz, e subiu o cuarto e abriu a alacena, o tempo que pensaba: si collo unha enteira a nai sabeo, vou coller una anaco de cada unha como si entrara un rato. E foi ledo o monte cos doce anacos de longaniza e escondeunos no monte. ¡Imaxínanse esconder comida no monte!. Todolos días o alba erguíase e animoso decíalle a Dolores, a súa nai, que en gloria esté, que ía cavar ao monte, ¡Qué ansia tiña!. Pero unha vez chegado o sitio quitaba o anaco de pan que levaba escondido, facia un lume e abríaselle o ceu comendo aquel cacho de embutido. Non esaxero, Valerio Berdigensis, no sec. VIII, narra como un tipo pensou que chegara, sin dúbida algunha, o ceu polo olor dunhas olas que estaban o lume. E ti papá, e a túa aldea fustes o nexo que necesitaba para saber algo de eso, do medievo. Menuda leria
de estudo lle pagache o teu fillo. Pero SEMPRE volo agradecerei a ti e a mamá. Pero Dolores colleuno, como se colle a un animal. O meu pai deixouse de erguer a alba xusto pasados doce días, e a miña avóa descubriu o entuerto. Ay galopín!!.
Eu chollei nun taller de ferralla e moitas veces asistin a cirimonia con que a xente do campo me invitaba a entrar na sua casa, na que resaltaban que TIÑA BAÑO. Un erudito da web www.miccionario.blogspot.com conta, en primeira persoa, contos populares interesantes. Nun deles deixaba claro que non sempre o uso do baño era síntoma de benestar, pois ún se lavaba cando tiña que ie o médico.
Pero eu aparte de deleitarme oindo a mestres sobre o medievo, chollei nun taller de ferralla -creo que xa o dixen-e como fodidamente teño memoria recordo cousas que prefería ter esquencido. Xente que sin unha fanega de terra se poñía a constuir un alpendre ou nave para meter 30 ou 40 vacas, as que iba alimentar exclusivamente con pienso...Fora precisamene o que lle ía a vender o pienso o que lle fixera o estudo de viabilidade. En dous ou tres anos forrao. I el creeuno. Comprou un coche a cada filla. Acabouse a estreitez. O ouro dos castros.
Daquelas, un bo día xuntáronse un director de banco, un executivo de vendas dunha fabrica de aperos, de tractores, de sistemas de ordeño, de carros mezcladores automotrices, algún perito ou enseñeiro captado por unha internacional de transxénicos ou de millora xenética e algún político o que lle garatizaron que aparte de desenrolar o seu pobo, o cal xa non é pouco, algo ganaría. E se encheron. Viron que ían a gañar moitos cartos. Entre todos propagaron a tola idea de que para competir era necesario investir.. O cal é certo, pero con dous dedos de frente. Competir para qué?. Mirando costes e obxetivos. ¿Qué vamos nós a competir en producción de leite con países que nos levan 200 anos de dianteira?. En todo caso no país hai economistas, eu sóo abordo desde a lóxica, pero éstes foron sustituidos por mercachifles, por vendedores de fume.. E asi se fixo todo, a lo loco. A derradeira tractorada orredor da muralla a maioría dos tractores pasaban de 100.000 €. Pero fixemos oídos sordos a vox maiorum. Aquela que fixo un capitulo da ars poética a arte de nomear as partes do carro, do carro deste país. Aqueles homes que sabían facer un loro -peza que xunta a cabezalla do carro o xugo -buscar na web o carrogratisweb feito xeralmente de coiro que cando non había sustituíano quentando carballo no forno e o moldeabano. Non quedan vestixios do seu culto. E, nembargantes moldeaban, moldeaban como Roikhos y Theodoro, os cales lles recoñeceu o seu pobo a seu facer, pervivindo na memoria. Aínda oxe sabemos que viviron nunhas illas gregas alá polo S VII a.c. Os nosos devanceiros foron artífices sin igual e, Deus meu! non nos dimos conta. Artífices cando facían soar un instrumento musical, cando facían mollos na leira, cando enamoraban -sempre pensarei de onde quitaban as forzas para, despois de traballar os seis días da semá e o domingo pola maña se aseaban, se poñian guapos, e andaban 10 ou 15 km para ir ver a moza-. Evidentemente, somos irrespetuosos con eles, verdadeiros seres mitolóxicos, que soterramos no esquencemento.
A negra sombra de Rosalía, a prosaica negra sombra de Feijoo, que despois dos anos ca avaricia constructiva, na que todos saíron beneficiados. Galicia se convertiu no país das urbanizaciós sin alcantarillado, nin recollida de lixo e xeralmente con luz de obra. Pois di Feijoo cando redacto este post, o 23-X-09 que hai que incentivar o mercado inmobiliario. Vaca sooo!. E nadie lle pode decir e ese, neste caso, paspán que o que pasa sin recurrir a algoritmos e que hai viviendas feitas para 20 ou mais anos. Sinxelamente fixéronse vivendas o tolo sin importar a demanda.
Non, non penses lector que esquencín o título deste post, pero eu non teño coñecementos da Ciencia Económica. Eu fago a miña lectura persoal e, por suposto, subxetiva. Dóeme iste país.
E quero honrar os devanceiros.
servido por soydelugoynoloniego
sin comentarios
compártelo
22 Octubre 2009
Perdimos a noción do tempo, pero pasaríamos casi quince días no mar. Quince terribles días cas súas noites nunha diminuta folla no medio do mar que, certamente, é infinito. A barca levaba pintados unhos demos, para que nos escorrentaran o medo, para darnos valor. O cal conseguiron sóo en parte. Eu de feito me caguei por riba non mais de tres veces. As olas acolloaban. Nunca lín nada acerca destos ornamentos que teñen as barcas -non sei de onde ven o de patera-. Pinturas feitas polos mais destacados artistas das nosas aldeas que no momento da botadura din máxicos conxuros. Esto non lle interesa o home branco, que tamén dín ten cultura, sóo fai moreas e montós con elas e acendenlles lume. Na cultura dos brancos todo o que non lles gusta remata no lume. O único que lles interesa e cos estamos invadindo...e non é certo. Nos sóo buscamos un pedazo de pan. ¡Nin que eles nunca invadiran!.
Coma bon musulmán o erguerme lávome a cara e os pés, e aínda me sobra auga para asearme os dentes. Eu teño en propiedade unha botella de plástico na que podo carrexar ata meio litro de líquido. Gardoa na miña tenda. Como bon musulmán prego tres veces o día cara a Meca aínda que esto as veces é unha cuestión de fe. Rezo nunha alfombra propia tres veces o día mirando para a Meca, ou o menos esa é a miña intención. O gps as veces non rula ben no medio de edificios. Pero unha vez chegado a Eldorado a miña sorte vai cambiar. Si ben é certo que polo de agora vivo entre excrementos e lixo, cambiará. Estou certo.

Pola noite fai moito frío. Pero eso non é o peor. O peor é que aquí non se atopa palla, polo que o chán faise extremadamente duro, pero isto para un xoven da miña aldea é bó, pois axúdame a estar en alerta. Son fillo e neto de cazadores, e si ben aquí a alerta non ten nada que ver ca caza, a alerta e boa porque as veces os rapaces blancos mexan por riba de nosa tenda...sin darse conta, din.
Tamén boto moio de menos a Oionne, a miña noiva. Si estivera aquí pronto procuraríamos un cativo.....ou non, pois resulta tan caro educar a un pícaro. Dou fé que aquí todo custa moito.
Aqui no mundo rico móvense moreas de cartos, trabállase moito. Si ben algunhos compañeirros prefiren mercar tendas eu considero mas digno durmir no meu coche. E mais quente. Teñolle unha especie de cortinas que lle dan un aire de fogar. Traballase tanto que inclusive os días de festa espertábame pola mañá, as oito, un demo dun xerador que está a traballar na obra que se ve enfrente do coche. Molestaba tamén os veciños que, alporizados chamaban a Policía Local. Ísta viña e, contra todo pronóstico mentras nós pensábamos que mandaría apagar o chollo, por ser día festivo... pero non, eles consideraban que os rapaces coma eu sempre estábamos a infrinxir algun artigo do código co que os policías víanse obrigados a sancionarnos. E digo obrigados porque eles eran enrollaos. Pero estas pequenas cousas non me esvaen da cabeza que xa cheguei a Eldorado aínda que polo de agora vivo entre excrementos e lixo. Pero eso está a cambiar.

Para nós, os africanos, e doado vivir na cidade. Nos sabemos poñernos a cuberto do ar, con un muro aquì, unha furgoneta alí. A maioría dos africanos que vimos facer esta feira somos senegaleses, e constituímos para o tema da comida unha especie de cooperativa. Cada ún pon o que pode. Hai días que quedamos fartos, chegamos a come ata tres veces. As mulleres, que dos seus coloridos vestidos son Africa, traen recordos... cociñan moi ben; unhas comidas moi especiadas pois as herbas son mais baratas ca carne crúa. Enchemos todo dun aroma incrible pero a xente blanca di que apesta.
Recordo o día en que chegou a porta da escola aquel home ben vestido, ca boa nova. Mais alá do mar había un mundo cheo de riquezas e opulencia, no que era doado tomar unha parte do botín. I él, por poucos cartos nos podía arranxar os papéis. Todo según a lei desos lonxanos países que él conocía tan ben ... ou polo menos eso nos fixo crer. O cabo de seis meses subin a barquiña. E agora, chegado a Eldorado vouno a descubrir por min mismo. Aínda que polo de agora vivo entre excrementos e lixo, iodo está a piques de trocar. O fin e cabo son exccrementos e lixo, certamente, pero DO PARAÍSO.
Adicado a Carlos Barral, a súa muller, e os lucenses que mostraron solidaridade cos manteros ante ún dos múltiples abusos da Policía.
servido por soydelugoynoloniego
sin comentarios
compártelo